قطب مغناطیسی زمین با شتاب به سمت روسیه می‌رود

نویسنده: بهنام کاتبی موضوع: خبر ها، 

 

خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران
سرویس: علمی

یك تحقیق جدید نشان داده است كه قطب مغناطیسی شمال زمین به سرعت به سمت روسیه می‌رود.

به گزارش سرویس «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این فرایند با سرعت 40 مایل در سال و به دلیل تغییرات مغناطیسی در هسته زمین رخ می‌دهد.

محققان می‌گویند: هسته زمین خیلی عمیق است و به همین دلیل دانشمند‌ان قادر نیستند به طور مستقیم میدان مغناطیسی آن را بررسی كنند، اما كارشناسان می‌توانند با دنبال كردن تغییرات در میدان مغناطیسی زمین حركات این میدان را نتیجه گیری و استنباط می‌كنند.

به تازگی طبق گزارشی كه در سایت خبری «نشنال جغرافی» به چاپ رسیده اطلاعات تحلیل شده نشان می‌دهد كه در سطح هسته زمین منطقه‌ای وجود دارد كه مغناطیس آن به سرعت در حال تغییر است و احتمالا ناشی از جریان اسرار آمیزی از مغناطیس است كه از اعماق هسته زمین رو به بالا آمدن است.

این منطقه می‌تواند قطب مغناطیسی زمین را از موقعیت قدیمی و دیرینه خود در شمال كانادا هل داده و جابجا كند.

پژوهشگران فرانسوی می‌گویند:‌ دانشمند‌ان از مدت‌ها پیش تصور آن را داشتند كه چون هسته مذاب زمین دائما در حال حركت است، تغییرات در مغناطیس آن می‌تواند روی جایگاه قطب شمال مغناطیسی تاثیر بگذارد.

 

() نظرات

 

در گذشت بزرگان نجومی

نویسنده: شهلا رادمهر موضوع: خبر ها، 

 

تاآسمان تنهایک نگاه فاصله داریم...!

 

درگذشت دکتر علی صفایی نیلی،پروفسور واتینی گینز بورگ ،پروفسورجان گرگوری

 

 

Dr. Ali Safaeinili

 

 

 

دنیای نجوم وهوافصا دریکی ذوماه اخیر بسیاری از بزرگان خود را از دست داد که درزمینه های پیشرفت علم نجوم وهوافضا نقش به سزایی داشتند از جمله آن ها دکترعلی صفایی نیلی یکی از اعضای قدیمی گروه مهندسی وعلوم راداری آزمایشگاه جت پروپالش ناسا می باشد .ایشان در هفتم مردادامسال در سن چهل وپنج سالگی بر اثرابتلا به سرطان کبددرگذشتند.

ایشان درسال 1343درساری متولدشدندوبرای ادامه ی تحصیل به ایالات متحده رفتندودردانشگاه ایالتی آبووا به تحصیل مهندسی الترونیک وعلوم کامپیوتر پرداختند ودر مدت 10 سال مدرک فوق دکتری خود را ازاین دانشگاه دریافت کردند .

ایشان درطراحی وکار رادار زیر سطحی کم عمق (SHARAD)که اکنون بر مدارگرد شناسایی مریخ(MRO)نصب است مشارکت داشتند ایشان که درزمینه ی تحلیل داده ها ی آماری فعال بودند هم چنین درساخت رادار پیشرفته ی عمق پیمایی زیرسطحی ویون کره ای مریخ (MARSIS) مشارکت داشتند این ابزار بر فضا پیمای سریع السیر مریخ(MARS EXPRESS) نصب ومشغول کار است.

 

 

پروفسورواتیلی گینزبورگ فیزیک دان روسی وبرنده ی جایزه نوبل سال2003/1383 درروز هفده آبان بر اثرایست قلبی درگذشتند.ایشان زمینه های علمی گسترده ای داشتندکه شامل اخترفیزیک ،نجوم رادیویی، الترودینامیک،سیاه چاله ها ،امواج رادیو یی تپ اخترها وانتشارپرتو های کیهانی درسطح زمین می باشد.

ایشان درسال 1916درخانواده ای یهودی در مسکو به دنیا آمدند ودرسال1932/1312 وارد دانشگاه ایالتی مسکو شدند ودرآن جا به تحصیل فیزیک پرداختند.

 

 

 

 

پروفسورجان گرگوری دریک تصادف هولناک در آستین تگزاز درسن 82 سالگی درگذشتند .مهم ترین اختراع ایشان طراحی تلسکوپ نوع گرگوری – ماکستوف می باشد.

مقاله ایشان با عنوان (طراحی تلسکوپ ماکسوف – کاسیگرین برای آماتورها)که در شماره مارس1957 ماه نامه اسکای اند تلسکوپ چاپ شد فصل جدیدی برای منجمان آماتور تلسکوپ ساز بود.

ایشان نشان دادند که چگونه می توان تلسکوپی ساخت که چندان با تلسکوپ کاتا دیوپتریک کیواستار که درآن زمان باب شده بود تفاوت نداشته باشد.

ایشان همواره دربرنامه های تلسکوپ سازی امریکا فعالیت داشتند واز ارائه راهنمایی به جوانان دریغ نمی کردند.

 

                                            روح همه شان شاد

منبع: مجله ی اسمان شب

 

() نظرات

 

بقایای ابرنواختر حافظه یك انفجار ابتدایی است.

نویسنده: نسترن سهرابی موضوع: خبر ها، 

 

كودكان در سال‌های نخست زندگی یاد می‌گیرند كه چطور اشیاء را طبق شكل آنها طبقه بندی كنند و اكنون یك تحقیق جدید نشان می‌دهد كه مطالعه روی شكل بقایای ابرنواخترها می‌تواند به اخترشناسان امكان دهد كه با استفاده از همین روش چگونگی انفجار ستاره را آشكار كنند.

به گزارش سرویس «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)،

 

ادامه مطلب

 

() نظرات

 

افزایش دمای زمین تا سال 2050

نویسنده: بهنام کاتبی موضوع: خبر ها، 

 

جام جم آنلاین: دانشمندان آمریکایی در تحقیقات خود پیش بینی کردند افزایش دی اکسید کربن در سال 2050 نسبت به سال 1990 موجب افزایش دو درجه ای دمای کره زمین می شود اما با کاهش دی اکسید کربن در سطح جهان تا سال 2050 موجب افزایش هزینه زندگی مصرف کنندگان نمی شود.

به گزارش مهر، این دانشمندان در تحقیقات خود نشان دادند که کاهش 80 درصدی دی اکسید کربن در سطح جهانی تا سال 2050 موجب افزایش قیمتها در زندگی مصرف کنندگان نمی شود.

از همین رو عنوان شد، به همین علت جامعه جهانی در تلاش برای کاهش میزان تولید گازهای گلخانه ای از طریق کاهش مصرف سوختهای فسیلی مثل نفت، گاز و زغال سنگ و همچنین توسعه انرژیهای پاک مثل خورشید، باد و سوختهای هسته ای است.

تاکنون به نظر می رسید که این تلاش جهانی منجر به افزایش قابل ملاحظه قیمتهای مصرف می شود. این درحالی است که محققان دانشگاه نورث وسترن با استفاده از مدلهای اقتصادی توانستند قیمتها را در چهار دهه آینده پیش بینی کنند و نشان دهند که کاهش سطح انتشار دی اکسید کربن تاثیرات قابل توجهی بر روی افزایش قیمتها برجای نخواهد گذاشت.

نتایج این تحقیقات نشان می دهد که کاهش 50 درصدی دی اکسید کربن در آمریکا به طور متوسط تنها موجب افزایش 5 درصدی قیمتهای مصرف می شود.

براساس گزارش لارپوبلیکا، همچنین کاهش 80 درصدی دی اکسید کربن در سطح جهانی در مدت چهار دهه نیز تاثیرات بسیار محدودی بر روی قیمت زندگی مصرف کنندگان دنیا می گذارد.

 

() نظرات

 

شهابی كه زمین را روشن كرد / عكس و فیلم

نویسنده: شهلا رادمهر موضوع: اختر فیزیک‌ و کیهان شناسی، 

 


یك روز پس از اوج بارش شهابی جوزایی، آذرگوی بسیار درخشانی در آسمان صحرای موجاوه در آمریكا درخشید. با توجه به عكس، تخمین زده میشود روشنایی این شهاب به اندازه ماه تربیع باشد!

آذرگوی، شهابی است كه از سیاره ناهید پرنورتر دیده شود. تصویربرداری از شهابها دشوار است، چراكه معمولا 20 برابر كم نورتر ثبت میشوند و كسی نمیداند شهاب از كجای آسمان میگذرد. اما این عكاس خوش شانس توانسته این آذرگوی فوق العاده را در این تصویر ثبت كند.



تصویر بعد، فیلمی از عبور یك آذرگوی را نشان میدهد.


منبع:www.huppa.com

 

() نظرات

 

درخشش آفتاب بر دریاچه‌های تیتان

نویسنده: بهنام کاتبی موضوع: خبر ها، 

 

جام جم آنلاین: منشأ حیات روی زمین چه بود؟ چگونه زمین تحول پیدا كرد و بذر حیات در آن بارور شد؟ در روزگار نخستین منظومه شمسی زمین چه شرایطی را سپری می‌كرد و چگونه توانست دوران پرشتاب خود را پشت‌سر گذارد؟

به نظر می‌رسد دانشمندان هیچ‌گاه نتوانند به چهره زمین در آن روزگار بنگرند اما می‌‌توانند نقاطی را بیابند كه امروز شرایطی مشابه زمین آن روزگار را تجربه می‌كنند.

سیارات فراخورشیدی شاید محل مناسبی برای این جستجو باشند، اما در فاصله‌های دوردست ما هستند و هنوز تا فتح آنها راه طولانی در پیش است. در میان همسایگان‌مان اما تیتان این قمر شگفت‌انگیز زحل شاید محل مناسبی برای این جستجو باشد؛ تنها قمر منظومه‌شمسی كه دارای اتمسفر است و بر سطح آن دریا‌هایی از مایعات وجود دارند هرچند این دریاچه‌ها به جای آب از متان پر شده باشند.

تیتان یا ساترن 6 بزرگ‌ترین قمر از اقمار زحل و دومین قمر بزرگ منظومه‌شمسی و تنها قمری از منظومه‌ماست كه از جوی چگال برخوردار است. غیر از زمین این قمر دوردست كه ابعاد آن دست كمی از یك سیاره متوسط ندارد، تنها جایی است كه دانشمندان معتقدند روی سطح آن دریچه‌هایی از مایعات وجود دارند.

قطر این قمر 50 درصد بزرگ‌تر از قطر ماه و جرم آن 80 درصد بیش از ماه زمین بوده و با چنین ابعادی از سیاره عطارد بزرگ‌تر است. این قمر را نخستین‌بار در سال 1655 اخترشناس آلمانی،‌ كریستیان هویگنس كشف كرد. تا پیش از سال 2004 هیچ كس نتوانسته بود چهره واقعی این قمر را ببیند. در این دوره با بررسی‌های دور ‌سنجی و تحلیل داده‌هایی كه ماموریت‌های مختلف از این قمر به زمین می‌فرستادند، دانشمندان نسبت به وجود دریاهایی از متان مایع بر سطح این قمر و همچنین احتمال بارندگی در آن خبر داده بودند.

در سال 2004 كاوشگر اروپایی هویگنس، فرود در جو این سیاره را با موفقیت به پایان برد و برای نخستین‌بار تصاویری از چهره سطح این قمر را آشكار كرد. اگرچه در این تصاویر نشانه‌ای از دریاها دیده نشد، اما امكان وجود بارش‌ها و بقایای دریاچه‌های موقت تایید شد و در عین حال اعلام شد؛ احتمال وجود دریاچه‌های دائمی در نواحی قطبی این قمر وجود دارد.

جو این قمر عمدتا از نیتروژن تشكیل شده است و ابرهای غلیظ متان و اتان آن را پوشانده‌اند. تنوع موادآلی در این قمر بسیاری از دانشمندان را به این باور رسانده كه محیط تیتان شرایط پرورش حیات را دارد و حداقل برخی میكروارگانیسم‌ها در شرایطی مشابه وضعیت تیتان می‌توانند به زندگی ادامه دهند. به همین دلیل تیتان همیشه یكی از اهداف جذاب برای كاوش‌های فضایی به شمار می‌رفته است.

دریاچه‌ای روی تیتان

از زمانی كه در سال 2004 میلادی مدار گرد كاسینی در مدار زحل‌ و اقمار آن قرار گرفت، دانشمندان همیشه نیم‌نگاهی به تیتان داشته‌اند. در حقیقت تیتان یكی از هدف‌های اصلی كاوش‌های آنها به شمار می‌رفت.

یكی از مناظری كه این دانشمندان از آن زمان تاكنون منتظر به دام انداختن آن هستند، بازتاب نور خورشید از دریاچه‌های احتمالی روی سطح تیتان است.

سطح‌نشین هویگنس توانسته بود امكان وجود این دریاچه‌ها را روی سطح متان ثابت كند. بررسی داده‌های این سیاره نشان می‌داد احتمالا دریاچه‌های دائمی از متان مایع بر سطح این قمر پراكنده‌اند و تعداد چنین دریاچه‌هایی در نیمكره شمالی بیشتر است.

اما در این سال‌ها زاویه تابش خورشید به گونه‌ای بود كه نیمكره شمالی این قمر در تاریكی فرو رفته بود تا این‌كه سرانجام در ماه‌های اخیر، خورشید شروع به تابیدن بر سطح نیمكره شمالی این قمر كرد و فرصتی كه تمام این سال‌ها دانشمندان منتظرش بودند، به دست آمد. 8 جولای سال جاری طیف‌سنج‌های نقشه‌برداری مرئی و فروسرخ كاسینی توانست نمایی از این قمر را به دام بیندازد كه پس از پردازش و تحلیل‌های نهایی، هفته گذشته منتشر شد.

جو غلیظ تیتان مانع بازتاب بسیاری از طول موج‌های بازتاب شده از سطح تیتان می‌شود، اما در این تصویر به دلیل زاویه مناسب و ابزار استفاده شده در تصویربرداری، بازتاب نور خورشید از روی دریاچه‌ای در نیمكره شمالی به وضوح مشخص شده است.

محققان با بررسی این تصویر و اصلاح بازتاب‌های آن متوجه شده‌اند این دریاچه كه به دریای كراكن (Kraken) معروف شده، وسعتی معادل 400 هزار كیلومترمربع دارد و ابعاد آن از دریای خزر بزرگ‌تر است.

بررسی داده‌های پیشین این مدارگرد نشان می‌دهد این دریاچه دست‌كم مدت 3 سال بر سطح این قمر پایدار بوده است و همین مساله نشان می‌دهد چرخه‌هایی از جریان مایع مشابه زمین بر این قمر وجود دارد؛ با این تفاوت كه چرخه‌های زمینی آب را در چرخش قرار می‌دهند و در تیتان این چرخه‌ها برای متان برقرارند.

منظومه ارباب حلقه‌ها

زحل یكی از زیباترین سیاره‌های منظومه شمسی است؛ سیاره‌ای با شكوه كه با حلقه‌های نمایانش لقب ارباب حلقه‌های منظومه‌‌‌شمسی را به خود اختصاص داده است. این سیاره دومین سیاره بزرگ منظومه شمسی پس از مشتری است، البته اگر قطر حلقه‌های آن را حساب كنیم، از مشتری نیز بزرگ‌تر خواهد شد.

این سیاره غول پیكر در عین حال كمترین چگالی را در بین اجرام منظومه شمسی دارد. چگالی متوسط این سیاره از چگالی آب نیز كمتر است و می‌توان به طور فرضی آن را روی دریایی از آب شناور نگاه داشت.

این سیاره به دلیل سیستم اقماری و همچنین حلقه‌های شگفت انگیزش مورد توجه است و تاكنون 61 قمر در اطراف این سیاره شناسایی شده‌اند كه 53 مورد آنها نام رسمی خود را ‌ كه به تایید اتحادیه جهانی نجوم رسیده است‌ دریافت كرده‌اند. اقمار مهمی چون میماس، انسلادوس، تتیس، تیتان و یاپتوس هر یك داستانی از تاریخ منظومه شمسی را برای دانشمندان روایت كرده‌اند.

تصویر جدید فضاپیمای كاسینی بازتاب نور خورشید از دریاچه‌ای روی سطح یكی از اقمار زحل را آشكار كرد

حلقه‌های این قمر كه آشكارترین سیستم حلقه‌ای در كل منظومه‌‌شمسی است؛ نمایی چشمگیر را به این قمر داده است. این حلقه‌ها را در فصل‌های مختلف زحل می‌توان به شكل‌های مختلفی دید، گاهی در جهت خط دید زمین قرار می‌گیرند و دیدار آنها دشوار می‌شود.

این اتفاق هنگامی كه گالیله 400 سال پیش برای اولین بار آن را با تلسكوپ نگاه كرد، رخ داد و به همین دلیل وی نتوانست این اقمار را تشخیص دهد. گاهی نیز این حلقه‌ها رو به زمین قرار می‌گیرند و دیدن آنها با كمك تلسكوپ‌های كوچك بسیار آسان می‌شود.

شكل‌گیری لایه‌های مختلف این حلقه‌ها كه به واسطه اثرات گرانش اقمار مختلف به این شكل قرار گرفته‌اند، یكی از بازی‌های جالب گرانش در سیارات است. هر كدام از این حلقه‌ها از تعداد بسیار زیادی قطعات كوچك یخ و غبار تشكیل شده‌اند.

1610

گالیله با كمك تلسكوپ دست‌ساز خود برای نخستین بار به زحل نگریست. او متوجه 2 زایده در اطراف زحل شد اما به دلیل ضعف اپتیك و موقعیت سیاره نتوانست حلقه‌های آن را تشخیص دهد.

1655

كریستین هویگنس با تلسكوپی قوی‌تر از گالیله به زحل نگاه كرد و توانست حلقه‌های آن را تشخیص دهد و متوجه شود حلقه‌های زحل روی صفحه استوایی آن قرار دارد.

1675

در قرن 17 ژان دونیك كاسینی از رصدخانه پاریس به مطالعه زحل پرداخت. او در این سال متوجه شد حلقه‌های زحل دارای شكاف‌هایی در بین خود هستند.

1895

در سال 1888 جیمز كیلر از رصدخانه لیك كالیفرنیا به رصد زحل پرداخت و در شب اول توانست شكاف جدیدی را درحلقه‌های زحل پیدا كند كه امروز به شكاف انكه معروف است.

1944

جرارد كوی پر در این سال توانست با استفاده از طیف سنجی، جو تیتان را كشف كند.

1979

پایونیر 11 از كنار زحل گذشت و توانست شكاف جدیدی درحلقه‌های زحل كشف كند.

1980 و 1981

ویجرهای یك و 2 در جریان تور بزرگ خود از كنار زحل و اقمار‌ آن گذشتند و اطلاعات ارزشمندی را به زمین ارسال كردند.

2004

مدارگرد آمریكایی كاسینی كه كاوشگر اروپایی هویگنس را با خود حمل می‌كرد، وارد منظومه زحل شد. هویگنس در همان سال بر سطح تیتان فرود آمد و نخستین تصاویر را به زمین فرستاد.

پوریا ناظمی

 

() نظرات

 

بابانوئل‌ها در ایستگاه فضایی

نویسنده: بهنام کاتبی موضوع: فناوری فضا، 

 

خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران
سرویس: فناوری استراتژیك

ناو کیهانی سرنشیندار سایوز تی .ام. ای - 17 حامل سه فضانورد از كشورهای ژاپن، روسیه و آمریكا كه روز دوشنبه از پایگاه پرتاب كاسمودروم در بایكونور روسیه، زمین را به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی ترك كرده بود، به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسید تا سرنشینان آن كریسمسی فراموش نشدنی را در حال انجام یك ماموریت فضایی تجربه كنند.

به گزارش سرویس فن‌اوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، فضاپیمای سایوز ساعاتی پیش به ایستگاه فضایی بین‌المللی ملحق شد و سرنشینان این كیهان نورد در كنار خدمه قبلی ایستگاه با کلاه های بابانوئل عكس گرفتند.

خدمه سایوز تی .ام. ای – 17 عبارتند از اولگ کاتوف، فرمانده سایوز، از روسیه، تیموتی کریمر، مهندس پرواز از آمریکا و سویچی نوگوچی، مهندس پرواز از ژاپن.

هدف از این پرتاب اعزام بیست و دومین گروه خدمه به ایستگاه فضایی بین المللی است.

در زمان پرتاب ناو در کنار جمع وسیعی از کارشناسان ژاپنی، آمریکایی و روسی، آناتولی پریمینف، رئیس سازمان فضایی روسیه و لوپاتا، مدیر موسسه تولیدات صنعت فضایی انرگیا در بایکونور حاضر بودند.

سیروس برزو، كارشناس و تحلیلگر تاریخ كیهان‌نوردی در خصوص پرواز اخیر سایوز و خدمه آن گفت: سایوز تی.ام.آ - 17 یکصد و چهارمین پرواز ناو های کیهانی سایوز است که خدمات خود را در زمینه حمل انسان به فضا، از سال 1967 آغاز کرده اند. از این ناو تاکنون نه تنها در پرواز های مستقل بلکه برای سفر به ایستگاه های مداری سالیوت، میر و ایستگاه فضایی بین المللی بهره برداری شده است.

سرنشینان ماموریت اخیر سایوز

در این ماموریت، الگ کاتوف به عنوان فرمانده ناو فعالیت خواهد داشت. وی که از همه اعضای گره جوانتر است به روز 27 اکتبر 1965 درشهر سیمفروپول، جمهوری خودمختار کریمه در اوکراین به دنیا آمد. او که سرهنگ نیروی هوایی روسیه است دکتری خود در رشته پزشکی را از آکادمی پزشکی نظامی کیروف مسکو در سال1980 گرفت.

كاتوف مدت ها به عنوان یکی از اعضای گروه پزشکی در مرکز آموزش و آماده سازی کیهان نوردان روسیه موسوم به گاگارین، کار معاینه و نظارت بر سلامتی کیهان نوردان را بر عهده داشت. وی در سپتامبر 1966 به عنوان کیهان نورد انتخاب شد و بین سال های 1966 تا 1988 در کنار آموزش و تمرین های فضانوردی موفق شد دوره خلبانی را هم در نیروی هوایی بگذراند و عنوان خلبان مهندس را دریافت كرد.

کاتوف، نخستین سفر فضایی خود را به همراه یورچیخین و سیمونی ( کیهانگرد آمریکایی) در هفتم آوریل سال 2007 آغاز کرد. این گروه با سایوز تی.ام.آ-10 به فضا پرتاب شدند. دو کیهان نورد روس به عنوان اعضای پانزدهمین گروه اعزامی به ایستگاه فضایی بین المللی 197 شبانه روز در این مجتمع مداری کار می کردند.

این سفر ارمغان نمادین جالبی برای کاتوف داشت: نام او به عنوان یکصدمین کیهان نورد روسیه ( با احتساب فضانوردان شوروی سابق) به ثبت رسید.

در روز 30 مه 2007، کاتوف و یورچخین یک راهپیمایی فضایی به مدت پنج ساعت و 25 دقیقه انجام دادند.

وی در حال حاضر به عنوان فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی و سایوز تی.ام.آ – 17گروه را همراهی خواهد کرد.

برزو خاطرنشان كرد: سرنشین بعدی سایوز، تیموتی کرامر، فضانورد آمریکایی است. وی در 15 نوامبر 1959 در هواچوکا در آریزونای آمریکا به دنیا آمد. لیسانس رشته شیمی خود را در سال 1982 از کالج لویولا شهر بالتیمور ایالت مریلند و فوق لیسانس فیزیک را در 1992 از انستیتوی فن‌آوری ماساچوست گرفت. وی که اینک با درجه سرهنگ، عضو ارتش آمریکا به شمار می رود تا قبل از انتخاب به عنوان فضانورد در سال 1988، افسر عملیاتی در فرماندهی فضایی ارتش بود.

او تجربه پرواز فضایی ندارد و سفر با سایوز تی.ام.آ-17 نخستین ماموریت مداری اوست که با عنوان مهندس پرواز خدمت خواهد کرد.

سویچی نوگوچی عضو ژاپنی این گروه هم در 15 آوریل 1965 در شهر معروف ژاپن، یوکوهاما به دنیا آمده است. مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی هوانوردی در 1989 گرفت و دارای مدرک کارشناسی ارشد همین رشته از دانشگاه توکیو است که در سال 1991 دریافت کرد. وی در یک موسسه صنایع سنگین ژاپن فعالیت دارد و از سال 1966 که به عنوان فضانورد انتخاب شد، تحت نظر کارشناسان سازمان فضایی ژاپن، در کشور خودش، آمریکا و روسیه آموزش دیده است.

نوگوچی در سال 2005 با شاتل فضایی به همراه کیهان نوردان آمریکایی به ایستگاه فضایی بین المللی سفری داشت و تقریبا 14 شبانه در مدار زمین بود. پرواز با سایوز تی.ام.آ-17، دومین مامورین فضایی او بشمار می‌رود.

نوگوچی، نخستین کیهان نورد سازمان فضایی ژاپن و دومین ژاپنی ( بعد از تویوهیرو آکی یاما روزنامه نگاری که در سال 1990 به مجتمع مداری میر پرواز داشت) است که با ناو کیهانی سایوز به فضا سفر می کند.

نگاهی به پروازهای آتی سایوز

برزو در ادامه در خصوص پروازهای بعدی سایوز هم گفت: بر اساس پیش بینی های انجام شده، الگ کاتوف، تیموتی کرامر و سویچی نوگوچی تا ماه مه 2010 در ایستگاه فضایی بین المللی فعالیت خواهند داشت و در آن تاریخ جای خود را به الکساندر اسکورتسف و میخاییل کارنیینکو از روسیه و ترنسی کالدول از آمریکا خواهند داد که قرار است با سایوز تی.ام.آ-18 در 2 آوریل 2010 به ایستگاه فضایی بین امللی سفر کنند.

در پرواز بعدی که با سایوز تی.ام.آ-19 در 14 ژوئن 2010 آغاز می شود، یک کیهان نورد روس به نام فئودرور یورچیخین به همراه دو آمریکایی به اسامی داگلاس ویلاک و شانون واکر را به ایستگاه فضایی بین‌المللی خواهد برد. این گروه تا نوامبر 2010 در ایستگاه فضایی بین المللی به کار و فعالیت مشغول خواهند بود.

بر اساس برنامه های اعلام شده، در 30 سپتامبر 2010 نسل جدید و به روز شده سایوز، با نام سایوز تی.ام.آ-01 ام به فرماندهی کیهان نورد با تجربه و دانشمند روسیه، الکساندر کالری راهی ایستگاه فضایی بین المللی خواهد شد. همراهان کالری در این پرواز كه تا مارس 2011 در مدار خواهند بود عبارتند از هموطنش الگ اسکریپوچکا و کیهان نورد با سابقه آمریکایی، اسکات کلی.

برزو اضافه كرد: نکته جالبی که باید یادآور شوم این است که الکساندر کالری به پنجمین پرواز فضایی خود دست خواهد زد. گرچه برای او قبلا نیز امکان سفر بود اما وی از انجامش خودداری می کرد زیرا اعتقاد دارد در پروازها حتما در کنار یک کیهان نورد با سابقه روس، باید هموطن تازه کاری بنشیند تا او بتواند تجربیاتش را به وی منتقل کند. به همین دلیل، وی مدت ها از پذیرش مسئولیت پرواز خودداری می کرد.

وی خاطرنشان كرد: برنامه پروازی بعدی ناو کیهانی سایوز، مربوط است به سایوز تی.ام.آ-20 که به فرماندهی دیمیتری کندراتیف از روسیه و سرنشینی کاترین کوله مان از آمریکا و پائولو نسپولی از سازمان فضایی اروپا قرار است در 10 دسامبر 2010 راهی ایستگاه فضایی شود. این گروه در مه 2011 به زمین باز خواهند گشت.

بر عرشه ناو بعدی یعنی سایوز تی.ام.آ-21 دو کیهان نورد روس به نام های الکساندر ساموکوتیایف و آندری باریسنکو به همراه فضانورد آمریکایی، رونالد گاران حضور خواهند داشت که قرار است سفرشان به ایستگاه فضایی بین المللی را در 30 مارس 2011 آغاز کنند.

پرواز بعدی بر عهده ناو سایوز تی.ام.آ-02 ام خواهد بود و سرگئی ولکف از روسیه، مایکل فاسوم از آمریکا و ساتوشی فوروکاوا را در 30 مه 2011 به فضا خواهد برد تا ماموریتی 6 ماهه را در ایستگاه فضایی بین المللی به انجام برسانند.

ناو سایوز تی.ام.آ-22 که قرار است در 30 سپتامبر 2011 از بایکونور راهی مدار زمین شود حامل دو کیهان نورد روس به نام های آنتون اشکاپلرو و سرگئی روین و فضانورد آمریکایی دانیل بوربانگ خواهد بود. این گروه بر اساس برنامه پیش بینی شده شش ماه در ایستگاه فضایی بین المللی فعالیت خواهند داشت.

آخرین پرواز اعلام شده به سوی ایستگاه فضایی بین المللی ، ماموریت ناو سایوز تی.ام.آ-03 ام است که باید در 21 نوامبر 2011 آغاز می شود. در این سفر، الگ کانوننکو از روسیه، دانالد پتیت از آمریکا و آندری کویپرز کیهان نورد هلندی سازمان فضایی اروپا شرکت دارند.

 

() نظرات