سپهر نیلگون

اول از همه بگم چه اشکالی داره در یک روز و به فاصله کمتر از یک ساعت بنویسم؟!خب نمی شه تبلور درونیّات جلوگیری کرد!
چند دقیقه پیش مطلبی خیلی کوتاه در وبگاه کافه نجوم خوندم.نوشته شده بود پارک ملت رو از دست ندهید،سال جهانی نجوم دیگه تکرار نخواهد شد.جمله ای بود خبری،کوتاه و نا امید کننده!
دیشب وقتی داشتم خاطرات روزانه می نوشتم،طبق معمول هر شب ساعت رو نگاه کردم.دیدم چند دقیقه تا صفر عاشقی مونده!با خودم فکر کردم که بهتره بگیم ساعت دوازده یا ساعت صفر؟!پایان در نظر بگیریم یا شروع؟و بهترین عبارتی که به نظرم رسید این بود:پایانی دوباره،شروعی نو!«پایان» و «شروع» که کلمات واضحی هستن.اما «دوباره» که به عنوان صفتی برای پایان به کار رفته،نشون از یک کار تیپ و تکراری می ده.از این کلمه نا امیدی فوران می کنه.اما بر عکس «نو» نشون از سر زندگی می ده.نشون از نشاط و عشق به کار می ده.بهترین صفت برای شروع!
یکی از امامان مسلمانان می گه که هر روزی که روز خوبی باشه،عید محسوب می شه.یا پرنده افسانه ای ققنوس که با مرگش تولدی دیگر رو به همراه داره،نشون از فرداهایی بهتر داره.
پس چرا سال 2009 رو نباید از دست بدیم؟چون چند سال پیش اومدیم اسم سال 2009 رو سال جهانی نجوم انتخاب کردیم؟فقط با یک اسم؟یادمه مدتی پیش به یکی از اعضای هیئت موسس کانون نجوم آماتوری خیام نیشابوری گفتم گزارشی از کارهایی که در سال جهانی نجوم انجام دادید،بدید تا در سپهر نیلگون قرار بدم.جوابی داد به من که لذت بردم!گفت ما در این سال کار خاصی نمی کنیم.مدت هاست که رصد های عمومی،رصدهای رویت هلال،بارش شهابی و ... در دستور کار هست و ما داریم خیلی از پروژه هایی که فقط در سال جهانی نجوم عنوان شده رو از سال های قبل برگزار می کنیم و به هیچ وجه پایان کار این پروژه ها با پایان سال 2009 قرین نخواهد بود.
پس کاری نداشته باشیم که فلان انجمن یا سازمان می یاد هر سال رو یه اسم می ذاره.شاید سال دیگه سال زیست شناسی باشه یا شیمی و یا هر چیز دیگه.اما ما نجومی ها هر سالمون سال نجومی باشه!بی اعتنا به همون فلان انجمن یا سازمان!

سال 2009 سال جهانی نجوم بود و با توجه به اسمی که بر اون گذاشتن،طبیعتا باید شاهد کلی برنامه های متنوع نجومی می بودیم.پیشرفت نجوم در ایران در سال های اخیر چشمگیر و محسوس بوده.یادمه وقتی بچه بودم،تنها رابطه من و آسمونم وقتی بود که می خواستیم برای سیزده به در بریم بیرون شهر!شب قبلش یک سره کنار پنجره بودیم تا ببینیم این هوا چه جوریه!خدا رو شکر پیش بینی وضع هوا در جمهوری اسلامی اون قدر دقیق بود که معمولا برعکس می شد!یه خدا رو شکر دیگه بگم که مدتی هست اینترنت وارد زندگی شده و آدم می تونه از سایت های هواشناسی بین المللی بهره ببره.از بحث دور نشیم.چند سالی می شه که مردم خیلی خوب با نجوم انس گرفتن.تلسکوپ ها وارد زندگی شهری شدن.در پارک ها می تونیم افرادی رو ببینیم که در مورد نجوم صحبت می کنیم.دانشگاه ها و مدارس گروهی تحت عنوان نجوم راه انداختن که شاید اختیاراتش در حد شوراهای دانش آموزی باشه،ولی حداقل کارش اینه که واژه نجوم رو وارد زندگی بچه ها کرده!
و اما از بزرگترین پروژه هایی که قرار بود سال جهانی نجوم بهره برداری بشه افلاک نمای خیام نیشابوری بود که اگه بتونیم تموم شدن پروژه رو به چشم ببینیم،می تونیم با افتخار سرمون رو بالا ببریم و بگیم بزرگترین افلاک نمای خاور میانه رو داریم.اون هم در شهر آبا و اجدادیمون!افلاک نمای خیام در سال 1387 کلید خورد و پیمانکار افتخاری اون مهندس چوپانکاره و گروهی از معتبرترین مهندسان عمران ایران تعیین شد.در اوایل کار با توجه به سرازیر شدن کمک های مردمی نیشابور و خیّرین شهر،کار خوب پیش می رفت.وقتی دولت نهم وعده داد قراره بزرگترین افلاک نمای خاور میانه در مکانی ما بین آرامگاه بزرگ مرد نجوم ایران و جهان؛حکیم عمر خیام نیشابوری و آرامگاه شیخ فرید الدین عطار نیشابوری و بزرگ مردانی چون زنده یاد پرویز مشکاتیان و پهلوان شورورزی،استاد گرایلی و ... به بهره برداری برسه،خوشحالی زایدالوصفی جامعه نجومی نیشابور رو فرا گرفت.اما ما هنوز شاهد دیدن این مجموعه نیستیم.گویا بلوکه شدن بودجه هفت میلیاردی در حساب دانشگاه فردوسی از یک سو و اقدامات دولت نهم که باعث افزایش تحریم ها شده،از سوی دیگه باعث به اتمام نرسیدن این پروژه شده.پروژه ای که به گفته مهندس سازنده نیروگاه سیکل ترکیبی نیشابور،کارخانه سیمان جوین و ... تا این حد نباید طول بکشه.
اما ما یاد گرفتیم صبر ایّوب داشته باشیم و فقط به همین آسمون بالا سرمون اکتفا کنیم.خدایا همین آسمون رو ازمون نگیر تا بتونیم از زندگی،نجوم و نعمت هات لذّت ببریم.

خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران
سرویس: علمی

با اعلام كشف شش سیاره «ابر زمین» در مدار ستاره‌های همسایه شبه خورشید، رقابت برای پیدا كردن سیارات شبیه به زمین در اطراف ستاره‌های شبیه به خورشید ما شدیدتر شده است.

به گزارش سرویس «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، كوچكترین این سیارات پنج برابر زمین است و به دور ستاره‌آی موسوم به «ویرجینیس ‌٦١» می‌گردد.

این ستاره با چشم غیر مسطح در صورت فلكی سنبله قابل رویت است.

ستاره «ویرجینیس ‌٦١» از زمین ‌٢٨ سال نوری فاصله دارد و از نظر اندازه، سن و سایر ویژگی‌ها بسیار شبیه به خورشید است.

دو سیاره دیگر تازه كشف شده كه هر یك حدودا به اندازه سیاره نپتون هستند، بخشی از خانواده‌ ستاره «ویرجینیس ‌٦١ » می باشند.

یكی دیگر از این سیارات ‌٨/٧ بار بزرگتر از زمین است كه به دور ستاره «HD ‌١٤٦١» می‌گردد.

این ستاره نیز شبیه به خورشید است كه ‌٧٦ سال نوری از زمین فاصله دارد و در صورت فلكی «ستوس» واقع است.

یك تیم بین‌المللی از محققان این منظومه سیاره‌ای جدید را با تركیب اطلاعات جمع‌آوری شده در طول چند سال رصد و مشاهده در رصدخانه كك در هاوایی و تلسكوپ آنگلواسترالیایی در استرالیا شناسایی كردند.

اختتامیه سال جهانی نجوم/ جمعه/27.9.88 /پارك ملت/ 9 صبح تا 9 شب

برچسب ها: وداع سال نجوم،  

گذرزهره 2012



گذرزهره یکی از کم نظیرترین پدیده های کیهانی است که بصورت گذر هشت ساله ی سیاره ی 

زهره است که هر 105و 120 سال یکبار اتفاق می افتد به گذشته که برگردیم نخستین بار این گذر

زهره در سال 1518-1520دیده شد .بدنبال گذر زهره بسال 1631 تا 1639 میرسیم.

در این سال ها انرژی لکه ی خورشید بر روی زمین کاهش یافت که باعث عصر یخبندان کوچکی

در فاصله ی سال ها ی 1640 تا1710 شد.

پس از این این در جه شدت،این درجه شدت بالا رفت و به مدت 300سال از 0 در ان سال ها به 200

 در سال 1960 رسید و سپس به ماکسیمم خود رسید این تقییرات همان تقییرات برونداد خورشیدی

است یازده سال دیگر که به این تاریخ اضافه کنیم به موعدمان 2012 خواهیم رسید. سالی که

رخدادهای کیهانی زیادی با هم رخ بدهد.

دیگر تاثیرات کیهانی:

هر دوره ی یخبندان هر یازده هزار سال بدلیل کاهش و افزایش انفجارات اتشفشانی در زیر اب و هر

دوره ی  هر 105 هزار سال یکبار بدلیل تقییر مدارهای زمین به دور خورشید از دایره ای بودن به

بیضی بودن ایجاد خواهد شد و گفته میشود این دو پدیده در فاصله ی زمانی 2007 تا 2012 رخ

خواهند داد
ضمنا سطح افق منظومه شمسی هر 26 هزار سال یکبار با سطح کهکشان راه شیری یک سو

خواهند شد.