سپهر نیلگون

 

به گزارش خبرگزاری آریا به نقل ازایزوستیا، دانشمندان ناسا اعلام کردند: رنگ گیتی که ترکیبی از رنگ نارنجی خورشید و تلألو ستارگان است به رنگ بژ نزدیک است.


بر اساس این گزارش، کارل گلیزبروک و آیون بولدری برای کشف رنگ گیتی رنگ های دویست کهکشان را بررسی و یک طیف فضایی ایجاد کرده و سپس با ترکیب رنگ ها به رنگ بژ رسیده اند.


به گفته آنان، طی شش میلیارد سال اخیر رنگ گیتی از آبی به سوی قرمز تغییر کرده است

 

 

زیبایی های آسمان همیشه مورد توجه انسانها بوده و هست. زیبایی هایی که انسان را به فکر وا میدارد و همواره سوالات زیادی را برای مطرح می شود. متاسفانه در دنیای امروز و مشکلات فراوان انسانها کمتر به یاد این طبیعت زیبا هستند. آسمان شب.اینبار هم در شبی زیبااز  فصل پاییز شاهد پدیده ای دیگر در آسمان خواهیم بود. بارش شهابی جباری.

بارش شهاب جباری امسال در بامداد پنج شنبه 30 مهر 88 به اوج خود می رسد که مطابق است با 2 ذی القعده و ماه در شامگاه غروب کرده و شرایطی کاملا مناسب برای رصد این بارش مهیاست
ZHR این بارش شهاب 30 بوده و زیبایی دیگری که این بارش نسبت به بارش های دیگر دارد این است که منشا شهاب ها از داخل صورت فلکی زیبای جبار بوده و سوژه ی بسیار مناسبی برای عکاسی می باشد. امیدوارم این فرصت را برای شکار زیبایی های آسمان از دست ندهید.

 

 

پاول رومنویچ پاپویچ، ششمین فضانورد تاریخ، چهارشنبه گذشته و پنج روز پیش از تولد ۷۹ سالگی‌اش، در بیمارستانی واقع در شبه جزیره کریمه اوکراین بر اثر سکته قلبی درگذشت.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

منبع : radiozamaaneh.org

 

 

مادهاوان نائیر رییس سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) اعلام كرد این سازمان قصد دارد ریزماهواره مهم دیگری با نام "یوث‌ست" را سال آینده میلادی با مشاركت جوانان دانشجوی هند در داخل و خارج از كشور ساخته و پرتاب كند.

 

 

بهترین ایستگاه رصد در جهان موفق به شناخت سردترین ، خشک ترین و آرام ترین جا در روی کره زمین شده ، جایی که به نظر می آید تا کنون پای هیچ انسانی به آن نرسیده است

برای شناسایی كامل این جایگاه و تهیه تصاویر و عكس‌هایی از این بهشت روی زمین، یك تیم پژوهشگر استرالیایی آمریكایی از اطلاعات دریافتی ماهواره‌ها، ایستگاه‌های زمینی و الگوهای آب و هوایی كمك گرفته و از نتایج یك مطالعه كه عوامل موثر بر ستاره‌شناسی از جمله درجه حرارت، روشنی آسمان، بخار آب و سرعت باد و ناآرامی‌های جوی را بررسی می‌كند، بهره جستند.

این پژوهشگران ایستگاهی به نام Ridge A را روی قله‌ای به ارتفاع 4053 متر در قاره جنوبگان (جنوبی‌ترین قاره كره‌زمین) ‌، با دقت زیادی انتخاب كردند.

این مطالعه نشان داد متوسط دمای زمستانی در آنجا منفی 70 درجه سلسیوس بوده و مقدار بخار آبش در هوا كمترین حد ممكن را دارد. این ایستگاه همچنین، آنقدر آرام است كه هیچ ناآرامی جوی در آن دیده نمی‌شود، عاملی كه در ایستگاه‌های دیگر مانع رویت ستارگان می‌شود.

ویل سندرز، مدیر پژوهش بریتانیا ‌ استرالیایی مستقر در استرالیا می‌گوید: آنقدر این مكان آرام است كه وزش هیچ باد و جابه‌جایی هوایی در آن ثبت نشده است.

سندرز می‌افزاید: همه این عوامل كنار هم جمع می‌شوند تا بتوانیم برای یك ایستگاه رصد نجومی دستورالعمل كاملی تهیه كنیم. تصاویر نجومی گرفته شده از Ridge A حداقل باید 3 برابر واضح‌تر از تصاویر بهترین ایستگاه‌های مورد استفاده فعلی ستاره‌شناسان باشد.

از آنجا كه آسمان این ایستگاه تاریك‌تر و خشك‌تر است، در نتیجه قدرت یك تلسكوپ متوسط، با قدرت بزرگ‌ترین تلسكوپ‌های ایستگاه‌های دیگر كره‌زمین برابری می‌كند. سندرز همچنین می‌گوید: این ایستگاه حتی نسبت به رصدخانه‌‌های همیشه مهیج روی نوك قله‌های بلند هاوایی و شیلی برتر عمل خواهد كرد.

پژوهشگران تاكید دارند حتی كیفیت تصاویر شكار‌شده تلسكوپ مستقر در این ایستگاه می‌تواند بخوبی تصاویر ارسالی از تلسكوپ مستقر در ایستگاه فضایی هابل باشد.

این ایستگاه كه در داخل مرزهای جنوبی (قطب‌جنوب)‌ استرالیا واقع است از اولین رصدخانه مجهز به دستگاه‌های خودكار بین‌المللی 144 كیلومتر فاصله دارد و در مقایسه با ایستگاه Dome A كه چینی‌ها بر پا كرده‌اند، بلندترین نقطه روی فلات قطب جنوب به حساب می‌آید. این رهیافت علمی، به همراه جزییات بیشتر در نشریه تخصصی انجمن نجوم آگوست امسال به چاپ رسید.

مترجم: محمدنقی عزیزی
منبع Live Science

 

 

با سلام.
به تازگی دوستانی جهت همکاری با وب سایت سپهر نیلگون پیامهایی به مدیریت فرستاده اند. اما متاسفانه هیچ گونه آدرسی را برای ما ارسال نکرده اند.
 کسانی که قصد همکاری با این وب سایت  را دارند لطفاَ ایمیل- شناسه یاهو یا شماره تماس خود را جهت همکاری ارسال کنند.
با تشکر
مدیریت وب سایت سپهر نیلگون

 

 

کاوشگر هندی در اولین ماموریت فضایی به کره ماه ، رودخانه ای را بر سطح این قمر کشف کرده است که عرض آن بیشتر از یک مایل است

ایسنا: این كاوشگر با كمك ابزار ساخت سازمان فضایی آمریكا (ناسا) كه روی آن نصب شده، به شواهد قوی‌تری از وجود آب بر روی تنها قمر طبیعی سیاره زمین دست یافته است.

این كشف برنامه‌های فضایی آمریكا و هند را تحت الشعاع قرار خواهد داد و آژانس‌های فضایی هر دو كشور از این یافته بهره‌مند خواهند شد.

آژانس تحقیقات فضایی هند در حال حاضر بر روی كاوشگر بعدی موسوم به «چاندرایان 2» كار می‌كند.

دانشمند‌ان علوم فضایی خاطر نشان كردند: اگر آب به مقدار كافی و قابل دسترسی بر كره ماه به دست آید، می‌توان به برنامه بعدی یعنی استقرار انسان‌ها بر روی این قمر پرداخت و جوانب مختلف آن را مورد بررسی قرار داد و از این قمر به عنوان یك پست خارجی برای ایجاد ایستگاهی جهت انجام ماموریت‌های آتی در فضا بهره جست