سپهر نیلگون

 

تصاویر, زندگی دیرینی را در حیاط پشت كهكشان ما یافته است  كه معادل با زندگی ما قبل تاریخ بین كهكشانی است. گروهی  از كهكشان های قدیمی كوچك به مدت 10 بیلیون سال منتظر مانده اند تا به هم بپیوندند. این انتظار احمقانه  برای ساخت یك كهكشان بیضی و بزرگ است. برای مثال چنین رویداد هایی بین 2 كهكشان كوتوله در فاصله ی چند بیلیون سال نوری در چند بیلیون سال گذشته دیده شده است. این كهكشان ها در فاصله ی166 میلیون سال نوری قرار دارند. عكس های جدید از این كهكشان ها به وسیله ی تلسكوپ فضا پیمایه هابل پنجره ی جدیدی می گشاید كه نشان می دهد كه معمولا در هنگام افرینش كهكشان های بزرگ از كهكشان های كوچك ,در ساختار كائنات چه اتقاقی می افتد. شواهد هابل سرنخ های مهمی را در این مورد داد كه به اخترشناسان اجازه می دهد زمان شروع این تصادفات را تعین كنند و همچنین تصادفات اینده را پیش بینی كنند.

اختر شناسان می دانند كه این سیستم برای مدتی وجود دارد چون پیرترین ستاره  در این تصادفات حدود 10 بیلیون سال سن دارد. چنین رویداد هایی با اینكه به مدت چند میلیون سال ادامه دارد اما چشمك زدن چشم عالم است. هر جا ستارشناسان به این گروه فشرده نگاه می كنند گروهی از ستاره های خوشه ای كوچك و فضایی پر از ستارگان تازه متولد شده می یابند.

هابل نشان داد درخشان ترین گروه,  گروه سنگین هستند كه حداقل 100000 ستاره دارد و كمتر از 10 میلیون سال دارد. بی عیب ترین سیستم سیستمی است كه مواد سازنده ی ستاره پر از هیدروژن باشد. ستاره شناسان از دوربین پیشرفته ی هابل برای بررسی جوانترین و درخشانترین گروه استفاده می كنند كه به انها اجازه می دهد تا سن این گروه ها را تخمین بزنند. این عكس های مركب نشان می دهد چنین تصادفات میان كهكشان های كوتوله اشتباه است چون مواد میانی كهكشان ها را از بین میبرد. ستاره های ابی این گروه به سمت كهكشان ها كشیده می شوند و محل انها در هنگام تصادف در راس كهكشان قرار دارد. تصویر بالا تركیبی از عكس دوربین پیشرفته ی هابل و عكسی ازفضاپیمای دیگر ناسا است كه یك كهكشان تكامل یافته را كشف كرد.

 

متن انگلیسی در ادامه ی مطلب

 

منبع:http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/galaxy/2010/08/

ترجمه: شهلا رادمهر

ادامه مطلب

 

 

4 فوریه 2010

 

از زمان کشف سیاره پلوتو در سال 1930 این سیاره از دید تلسکوپ های زمینی به شکل یک نقطه نورانی دیده می شد، اما تلسکوپ فضایی هابل ناسا اکنون این سیاره کوتوله را با جزئیات بی سابقه ترسیم نموده است. نقشه جدید عالی است. ستاره شناسان حتی قادر بودند تغییرات سطح این سیاره را از طریق مقایسه ی عکس هایی که در سال 1994 گرفته شده با عکس های جدیدتری که بین سال های 2002-2003 گرفته شده رصد کنند. این کار به همان سختی دیدن علائم روی توپ فوتبال از 40 مایلی است. تصاویر گرفته شده توسط هابل به قدر کافی برای دیدن دهانه ی آتشفشان ها یا کوه ها (حتی اگر روی سطح سیاره وجود داشته باشد) شفاف نیست. اما تصویر هابل یک تصویر ترکیبی و به صورت لکه لکه با رنگ های سفید و نارنجی تیره است که پستی بلندی های سطح پلوتو را به رنگ تیره زغالی نشان داده است. به نظر می رسد رنگ سیاره در نتیجه امواج فرابنفش ساتع شده از خورشید دوردست حاصل شده است. این امواج گاز متان موجود در سطح سیاره را تجزیه کرده و ماده ای به جا می گذارد که از کربن اشباع شده است و به رنگ شیری تیره  است.

 

 

 

ستاره شناسان متعجب شدند وقتی که مشاهده کردند سفیدی پلوتو تغییر یافته است. قطب شمال روشنتر و نیمکره ی جنوبی تاریکتر و سرختر شده است. تابستان به قطب شمال پلوتو می رسد و ممکن است باعث شود یخ های سطح سیاره ذوب شده و دوباره در بخش سایه دار و سردتر سیاره منجمد شوند. تصاویر هابل تاکید می کند که پلوتو فقط یک توپ ساخته شده از یخ و سنگ نیست بلکه یک جهان پویاست که تغییرات اتمسفری هیجان انگیزی در آن دائما در حال وقوع است.

منبع :http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2010/06/

منبع ترجمه:azure.mihanblog.com

ترجمه :فائزه دیرنگ

 

 

آژانس فضایی آمریکا مجموعه ای از بهترین تصاویری را که در سال 2009 از فضا گرفته شده انتخاب کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر ، پس از مجله علمی National Geographic اکنون نوبت به ناسا رسیده است که در آغاز سال نو میلادی گزیده ای از زیباترین تصاویری را که در سال 2009 از آسمان گرفته شده است را انتخاب کند.

تصویری شگفت انگیز از سحابی خرچنگ. این تصویر در 23 نوامبر تهیه شده و ترکیبی از تصاویر رصدخانه فضایی پرتوهای ایکس چاندارا (رنگهای آبی)، تصاویر تلسکوپ فضایی هابل (رنگهای قرمز و زرد) و تلسکوپ فضایی فراسرخ اسپیتزر (رنگ بنفش) است.

ادامه مطلب

 

 

در دسامبر 2009 نزدیك به تعطیلات: تلسكوپ هابل تصویری از صدها ستاره ی درخشان ابی و مارپیچی به همراه ابر های گرم و درخشان گرفت. این عكس زیبا جزئیات فراروان را نشان می دهد حتی بزرگتر از تصویر زایش ستاره ای در كهكشان همسایگی ما.

 

 

                                                                         ترجمه: شهلا رادمهر

ادامه مطلب

 

 

راه شیری، راهی است شیری رنگ كه از بدو وجود انسان در این سیاره خاكی، مایه بهت و تحیرش بوده است.

این راه سپید رنگ كه در افسانه های باستان به دلیل وارونه شدن دلوی پر از شیر بر پهنه آسمان بدین رنگ در آمده در واقع جزیی از كهكشانی می باشد كه منظومه ما در آن واقع شده است. امروزه شاید نور مزاحم چراغ‌های شهرها نمی گذارد این راه سپید زیبا حتی دیده شود اما كافی است به جایی دورتر از این نورهای كاذب بروید تا با چشم خود گوشه‌ای از كهكشان محل زندگیتان را ببینید.

ادامه مطلب

 

 

فیزیک‌دانان، وجود ستارگان عجیبی را پیش‌بینی می‌کنند که به‌جای ماده معمولی از کوارک تشکیل شده و در فضایی به اندازه یک عدد سیب و سنگینی دو برابر زمین، شرایط نخستین عالم را تداعی می‌کنند.

 

 

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد. كارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:
دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است. هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود. سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.
زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم...

منبع:.askquran.ir