سپهر نیلگون

دکتر فیلیپ اشمیت کاپلین سرپرست تحقیقات گفت: "داشتن این اطلاعات به این معنی است که می توانیم بگوییم در زمان تولد منظومه شمسی چه می گذشته است."

نتایج مطالعه تازه به روی این شهاب سنگ در "اقدامات آکادمی ملی علوم" چاپ شده است.

دکتر اشمیت کاپلین که در موسسه آی ای سی (Institute of Ecological Chemistry) در نورنبرگ آلمان کار می کند گفت: "خیلی مهیج است. وقتی اولین بار مطالعه اش کردم و شاهد پیچیدگی اش بودم حیرت کردم."

او توضیح داد: "شهاب سنگ ها یک جور فسیل هستند. مطالعه آنها یعنی تماشای گذشته ها."

محققان می گویند که شناسایی انواع بسیار زیاد مواد شیمیایی در این شهاب سنگ نشان می دهد که منظومه شمسی در مرحله نوزادی احتمالا از نظر تنوع ملکولی غنی تری از زمین بوده است.

شهاب سنگ مورد بحث در سال 1969 در شهر مرچیسون در استرالیا به زمین خورد. دانشمندان قبلا آن را برای یافتن عناصر خاص مطالعه کرده بودند اما این اولین تحلیل برای شناسایی همه عناصر موجود در شهاب سنگ است و وجود تعداد بسیار زیادی مواد شیمیایی کربنی را در آن تایید می کند.

مطالعه به روی نمونه ای از شهاب سنگ با استفاده از ابزارهای بسیار قوی شامل اسپکتروسکوپی، به تیم محققان اجازه داد 14 هزار ترکیب مختلف شامل 70 آمینو اسید را شناسایی کنند.

آنها با تکیه بر دانش مربوط به چگونگی آرایش ملکول های ارگانیک در فضا به استنتاج این داده ها پرداختند و نتیجه گیری کردند که این شهاب سنگ باید حاوی چند میلیون نوع ماده شیمیایی مختلف باشد.

دانشمندان معتقدند که قدمت شهاب سنگ مرچیسون بیش از خورشید است. ستاره منظومه ما 4 میلیارد و 650 میلیون سال قبل شکل گرفت.

محققان می گویند که این شهاب سنگ احتمالا از میان ابرهای اولیه منظومه شمسی گذشته و در این مسیر مواد ارگانیک را به خود جذب کرده است.

دكتر اشمیت كاپلین گفت: "حدس می زنم که خیلی ها که در این رشته ها کار می کنند و به این دانش دسترسی دارند، فرضیه های تازه ای خواهند داشت و امکان دارد بعضی از این فرضیه ها تصدیق شود."

این تیم همچنین در حال تحلیل شهاب سنگ های دیگر است اما می گویند مرچیسون احتمالا پیچیده ترین شهابی است که تاکنون مطالعه کرده است.

این کاوشگر در ماه مه سال گذشته در ماسه های نرم و سرخ رنگ مریخ به دام افتاد و تمامی تلاشها برای خلاصی آن از میان ماسه ها با شکست مواجه شد. ناسا اعلام کرد اسپیریت که در حدود 6 سال پیش بر روی سیاره سرخ فرود آمده است، باقی مانده عمر خود را به عنوان یک ایستگاه ثابت علمی مریخی سپری خواهد کرد.

این ربات زمین شناس تا کنون هزاران تصویر را به ثبت رسانده و هزاران مدرک مختلف را از سنگهای مریخی جمع آوری کرده تا گذشته مرطوب و پر حرارت مریخ را نمایان سازد. "داگ مکیسشن" مدیر برنامه های کاوشگر مریخ در ناسا می گوید: "اسپیریت با یکی از وحشتناک ترین کابوسهای یک بازیکن گلف مواجه شده است، دامی از شن که با صدها ضربه نیز نمی تواند توپ را از آن خارج کند. اما امروز روزی نیست که به سوگواری اسپیریت بنشینیم زیرا این کاوشگر به همکاری خود در مطالعات علمی ادامه خواهد داد."

مخمصه ای که اسپیریت گرفتار آن شده است ناشی از گیر کردن و اختلال دو چرخ از 6 چرخ آن بوده است و اکنون ناسا بدون پافشاری بیش از حد، پذیرفته است که تلاشهای آینده برای رهایی اسپیریت از دام خاک نرم مریخ بیهوده خواهد بود. در عوض گروه هدایت کننده پروژه اسپیریت بر روی حرکت دادن کاوشگر به شکلی که در طول ماه های زمستانی در پیش روی مریخ بیشترین نور خورشید بر روی صفحات خورشیدی آن بتابد تمرکز کرده اند. مهندسان در تلاشند کاوشگر را به صورت متناوب به عقب و جلو حرکت دهند تا اسپیریت در موقعیت مناسب قرار گیرد.

از سویی دیگر انرژی باقی مانده در باتری های اسپیریت به اندازه ای است که این کاوشگر در اوایل ماه آوریل به خواب زمستانی خواهد رفت و تا اوایل اوت و سپتامبر در همین موقعیت باقی خواهد ماند. "جان کالاس" مدیر پروژه اسپیریت می گوید: اسپیریت مانند یک خرس قطبی به خواب زمستانی خواهد رفت و برای چندین ماه غیر فعال خواهد شد. به همین دلیل از هم اکنون باید برای مدتی که هیچ نشانه ای از کاوشگر دریافت نخواهد شد خود را آماده کنیم.

به دور از تمامی ناراحتی های ناشی از اسارت اسپیریت، "استیو اسکوایرز" از ناسا توضیحاتی را در رابطه با شگفتی هایی که در توانایی های این کاوشگر در حالت ساکن وجود خواهد داشت سخن می گوید. به گفته وی  سیگنالهای دریافت شده از اسپیریت ساکن را می توان با دقتی بسیار بالا ردیابی کرد تا حرکات مریخی را بر روی کاوشگر درک کرد، به این شکل می توان دریافت آیا این سیاره از هسته ای جامد یا مایع برخوردار است، اطلاعاتی که دانشمندان می توانند از آن بری درک بهتر از تاریخچه مغناطیسی سیاره استفاده کنند. وی معتقد است این دانشی کاملا جدید است که در گذشته هرگز مورد استفاده قرار نگرفته بود.

اسپیریت یکی از دو کاوشگری است که ناسا در ژانویه سال 2004 بر روی سیاره مریخ فرود آورد. آپارچونیتی، دومین کاوشگر ناسا همچنان به صورت آزادانه به گشت و گذار خود در مریخ ادامه می دهد. مطالعات اسپیریت بر روی حفره 170 کیلومتری "گوسف" در نیم کره جنوبی مریخ نشانه هایی را از گذشته پر آب مریخ آشکار کرده است.

بر اساس گزارش بی بی سی، اسپیریت تنها 2.5 کیلومتر از سفر اکتشافی خود را طی کرده بود که موفق به یافتن صخره هایی شد که در معرض شدید آب قرار گرفته بودند. سازمان ناسا تا کنون بیش از 900 میلیون دلار را صرف برنامه کاوشگران مریخی خود کرده است و در حال حاضر نیز سالانه 20 میلیون دلار به منظور تامین هزینه های این پروژه خرج می کند.

لرد ریس، رئیس انجمن سلطنتی نجوم بریتانیا گفت که لحظه ای که موجودات فضایی کشف شوند، بشریت برای همیشه عوض خواهد شد.

او گفت که این اکتشاف دیدگاه ما نسبت به خود و موقعیت ما در کیهان را تغییر خواهد داد.

این دیدگاه درحالی مطرح می شود که دانشمندان برای شرکت در یک کنفرانس بین المللی برای بحث درباره چشم انداز کشف موجودات فرازمینی در لندن جمع می شوند.

دانشمندان اکنون 50 سال است که آسمان را برای ردیابی امواج رادیویی که ممکن است توسط موجودات هوشمند پخش شده باشد رصد می کنند، و تاکنون چیزی جز خش خش نشنیده اند.

اما به گفته لرد ریس شانس کشف موجودات زنده در ماورای منظومه شمسی اکنون بهتر از هر زمان دیگر است.

او گفت: فناوری آنقدر پیشرفت کرده است که ما اکنون برای اولین بار عملا قادریم امیدی واقع گرایانه به یافتن کراتی به اندازه زمین در اطراف سایر ستارگان داشته باشیم.

او افزود که ما قادر خواهیم بود دریابیم که آیا این کرات دارای قاره ها و اقیانوس ها هستند یا خیر و اینکه چه نوع اتمسفری دارند.

لرد ریس گفت که هر چند کشف جزئیات در مورد حیات روی کرات دیگر بسیار دشوار خواهد بود اما اگر بتوانیم از یک سیاره شبیه به زمین در اطراف سایر ستارگان نوعی عکس بگیریم، پیشرفتی عظیم خواهد بود.

استقرار اخیر تلسکوپ های تازه فضایی که توانایی ردیابی سیاراتی به اندازه زمین را در اطراف ستارگان دوردست دارند، امکان تمرکز بیشتر در این تحقیقات را بیشتر می کند.

لرد ریس گفت: گمان من این است که حیات و موجودات هوشمند می تواند در اشکالی وجود داشته باشد که ما قادر به تصورش نیستیم.

او افزود: البته امکان دارد که انواعی از هوش ورای ظرفیت انسانی وجود داشته، به همان اندازه که ما از شامپانزه فراتر هستیم.

تب اختران بقایای ستاره ای مرده هستند که بسیار مغناطیسی بوده و با سرعتی بالا در گردشند. عبور از سرعت نور و یا حرکت با سرعتی بیش از سرعت نور نیز تا کنون یکی از غیر ممکنهای همیشگی بشر بوده است که این حصار با کشف چنین پدیده های کیهانی به آرامی در هم شکسته می شود.

اینشتین در گذشته نظریه ای مبنی بر امکان حرکت سریعتر از نور ارائه کرده بود که بر اساس آن درصورتی که پدیده ای خالی از اطلاعات باشد می تواند سریعتر از نور حرکت کند. این قانون فیزیکی در آزمایشهایی که بر روی زمین شکل گرفته اند به اثبات رسیده است.

با این حال تب اختر فوق سریع در نوع خود اولین نمونه ای است که تا به حال در خارج از سیاره دیده شده است. چه امواج آن حاوی اطلاعات باشند یا نه، این پدیده به موضوعی جدی برای مطالعه اخترشناسان تبدیل شده است.

بر اساس گزارش یونیورس تودی، اخترشناسان بر این باورند گاهی اوقات سرعت امواج رادیویی این تب اختر در اثر عبور از میان ابرهای هیدروژنی غنی به دست به وجود می آید زیرا این ابرها باعث افزایش طول موج الکترومغناطیسی امواج می شوند.